سلام...

 منو یادت میاد؟ یادت می یاد؟ دیوارم .. همونی که خیلی وقته باهاش حرف نزدی ، همون دیواری که خیلی وقته بهش تکیه ندادی ، همونی که خیلی وقته براش نوشتنی نداشتی.. اینا یعنی من دیگه نیستم و شاید تو منو دیگه به یاد نیاری!!!!

یادته قرار بود یه دیوار باشم مثل کوه محکم و استوار؟؟؟ این یه قراری بود بین همه ی دیوارهای دنیا.. قرار بود رو سر هیچکی خراب نشن و پشت هیچکسی رو خالی نکنن. می دونی که مرد و قولش.. ولی می دونی چی شد ؟ دنیا یه جوری شده ، آره زلزله ها زیاد شدن ، نمی ذارن کسی رو قولش بمونه ، دنیا نمی ذاره کسی رو حرفش وایسه ...

یه نگاه به دور و برم کردم دیدم همه ی دیوارها آوار شدن و اومدن پایین ولی من قول داده بودم . هر چند وقتی یه بار یه زلزله می یومد و من با تمام قدرت سعی می کردم بایستم ، بعضی وقتا کم می یاوردم و ترک می خوردم ، بازیهای روزگار منو شکست ولی هنوز سرپا بودم و تو می تونستی به من تکیه کنی.

همه ی دیوارهای دور و برم خراب شده بودند ، تنها شده بودم ، یه  دیوار تنها که اینبار با کوچکترین تکونی فرو می ریخت ، نمی خواستم رو سرت خراب شم واسه همین نخواستم باشی.  روزگار بد جور با دیوارهای دنیا بازی کرد ، همشون ترک برداشتن ، شکستن و خراب شدن .

 دیوارا نمی میرن ولی بدیش اینه که محکومن تا همیشه بمونن و نابودی خودشون رو هر روز تجربه کنن .

    کسی نمی پرسد،

             کسی نمی داند چرا سکوت کردم.

     می دانم

         زمان فریاد کشیدن

                           چند ثانیه دیگر است...